Maria Puder, benim Kürk Mantolu Madonnam, dudaklarının kenarındaki ince kıvrıntı ve siyah gözlerinin derin bakışlarıyla karşımda duruyordu.

“Şimdi onun sarsılmaz sukûnetini, insanlar ile münasebetlerindeki garip çekingenliğini gayet iyi anlıyordum. Etrafını bu kadar iyi tanıyan, karşısındakinin ta içini bu kadar keskin ve açık gören bir insanın heyecanlanmasına ve herhangi bir kimseye kızmasına imkan var mıydı? Böyle bir adam, önünde bütün küçüklüğü ile çırpınan birine karşı taş gibi durmaktan başka ne yapabilirdi? Bütün teessürlerimiz, inkisarlarımız, hiddetlerimiz, karşımıza çıkan hadiselerin anlaşılmadık, beklenmedik taraflarınadır. Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?” –sf.23-

“İnsanlar birbirlerini ne kadar iyi anlıyorlardı… Bir de ben bu halimle kalkıp başka bir insanın kafasının içini tahlil etmek, onun düz veya karışık ruhunu görmek istiyordum. Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir! Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatlığıyla öteye geçiveriyoruz?” –sf.38-

“İnsan tahammül  edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.” –sf.46-

“Bir kadın herhangi bir şekilde hoşuma gidince ilk yaptığım iş ondan kaçmak olurdu. Karşı karşıya geldiğim zaman her hareketimin, her bakışımın sırrımı meydana vuracağından korkar, tarif edilmesi imkansız, adeta boğucu bir utanma ile dünyanın en zavallı insanı haline gelirdim. Hayatımda hiçbir kadının, hatta annemin bile gözlerine dikkatle baktığımı hatırlamıyorum.” –sf.59-

“Muhakkak ki tüm insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi. Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu… Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman tüm tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbiriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu.” –sf.87-

“Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tabi olanı kabul eder, ortada ne hayal sukûtu, ne inkisar kalır…” –sf.93-

“Bu kadarı da az mı? Fazla şeyler isteyerek bunu da kaybetmek daha mı iyi?” –sf.99-

“Hiçbir insandan, bana verdiğinden fazla bir şey istemeye alışmamıştım…” –sf.99-

“Görüyorum ki , başka yollardan gittiğimiz halde ikimiz de aynı neticeye varmışız: İkimiz de birer insan arıyoruz, kendi insanımızı…” –sf.99-

“Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.” –sf.107-

“Benim beklediğim aşk başka! O, bütün mantıkların dışında, tarifi imkansız ve mahiyeti bilinmeyen bir şey. Sevmek ve hoşlanmak başka, istemek bütün ruhuyla, bütün vücuduyla, her şeyiyle istemek başka… Aşk bence bu istemektir. Mukavemet edilemez bir istemek!” –sf.107-

“Nasıl oluyor da bir insan diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor? İnsanın içinde ne müthiş kuvvetlerin saklı olması lazım!” –sf.112-

“Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.” –sf.128-

***Altını çizdiklerim.

Yedi ay önce çok sevdiğim bir insanın hediye ettiği, bayılarak, hüzünlenerek, aşık olarak  okuduğum, yedi ay içinde iki kez başlayıp yarım bırakıp, kenara koyduğum sonrasında da iki kez tam olarak bitirdiğim özel kitap. Yazısını eylüle sakladım.  Hem hakkında çok şey yazmak, söylemek istiyorum hem de herkes okusun, ben susayım, kitap konuşsun istiyorum.  Kocaman bir aşkın, hayal kırıklıklarının biraz da yalnızlığın kitabı Kürk Mantolu Madonna. Bir tarafta Raif efendi diğer tarafta Maria Puder.  Kitap iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde Raif Bey iş arkadaşının ağzından anlatılıyor, ikinci bölümde ise Raif Beyin hayatını kendi ağzından daha doğrusu günlüğünden dinliyoruz. Baştan sona hüzün.. Her okuduğumda yeni bir son bekleyip, hep aynı sonla kapatıyorum kitabı. Zaten başka bir sonu da yakıştıramıyorum bu kitaba ya neyse..

 Bu arada bundan da bahsetmek istiyorum, kitaba ismini veren Madonna Della Arpie adındaki Andrea Del Sarto’nun tablosudur.  Şu anda Fransa’da Uffizi Galeride imiş kendileri. Fransaya yolumuz düşerse gideriz elbet.

Sabahattin Ali, bir hayal gibisin. Öyle ki Madonna’yı  çok farklı duygularla okuyup, “Sabahattin Ali niye hayatta değilsin ki?” isyanıyla kapattım. Hala hayatta olsaydın da, seni hep görmek isteseydik.

“Şimdi ben gidiyorum. Fakat ne zaman çağırırsan gelirim. Nereye istersen…”

Bu kitap üzerine söylenebilecek fazla bir şey yok. Ne desem, hangi kelimeyi koyup, hangi cümleyi kursam yetmeyecek. Okuyanlar beni muhakkak ki anlıyorlardır, okumayanlar ise bu kitabı ne yapın ne edin okuyun efendim. Şimdiden kahveli, keyifli okumalar.

Kitabın Adı: Kürk Mantolu Madonna

Yazar: Sabahatin Ali

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları